Tag: Nr 87

POKOLENIE CZWARTE

W poprzednich  trzech częściach opisałem poprzedników, pradziadka Tomasza, dziadka Władysława, ojca Wacława, a teraz jest kolej na mnie.

 Urodziłem się 29 stycznia 1949 roku w Toruniu, na imię  dano mi Władysław, po dziadkach Żółtowskim i Kowalskim (ojciec mojej mamy). Dzieciństwo moje było smutne. Kiedy się urodziłem Ojciec był więźniem politycznym, bardzo nam go brakowało. Później było już lepiej. Po liceum ogólnokształcącym trzeba było podjąć trudną decyzję w sprawie dalszej edukacji, a dla osiemnastolatka, to niełatwa sprawa.

Zdawałem na politechnikę gdańską, ale nie dostałem się. Powstało pytanie, co dalej. Mogłem trafić do wojska do służby czynnej, ale to dwa lata stracone i pozostaję bez zawodu. Wytworzyła się okazja, otwierano po raz pierwszy Wyższe Szkoły Oficerskie.  Jest szansa, aby zdobyć zawód i wykształcenie. Zostałem przyjęty bez egzaminu, musiałem zdać tylko psycho testy i sprawność fizyczną, więc nie było problemu. I tak przed wojskiem uciekłem do wojska. Z nauką nie miałem kłopotu, ale służby doszukały się, że jestem synem więźnia politycznego. Szukano powodu aby skreślić mnie z listy studentów podchorążych. Nie udało się i w 1971r.

10 września zostałem promowany na pierwszy stopień oficerski podporucznika w korpusie wojsk rakietowych i artylerii, było to ogromne przeżycie, dla mnie niezapomniane, do dziś pamiętam te wydarzenia. 

Urlop i do pracy. Pierwszą moją jednostką był 14. Sudecki Pułk Artylerii Przeciwpancernej w Kwidzyniu, było super, dużo szkolenia, dużo strzelania, poligon za poligonem, nowe wyzwania. Po roku przenosiny do Torunia, do Wyższej Szkoły Wojsk Rakietowych i Artylerii, tam trafiłem na etat dowódcy plutonu.

 Praca z przyszłymi oficerami była bardzo ciekawa  i satysfakcjonująca. Mam około sześćdziesięciu swoich wychowanków, niektórzy zaszli bardzo wysoko, nawet do stopnia generała, to duży sukces i zadowolenie dla pierwszego nauczyciela i wychowawcy .

Przyszła kolej na zmiany. Od 1980 roku zacząłem  służbę w Kielcach. Byłem wykładowcą  szkolenia wojskowego w studium wojskowym Politechniki Świętokrzyskiej, i tam już pracowałem do końca służby.

W latach 1983-85 ukończyłem studia magisterskie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, następnie studia podyplomowe.

Moja przygoda z wojskiem zakończyła się w 1992 roku, i w wyniku przemian zlikwidowano szkolenie wojskowe na wyższych uczelniach cywilnych . Służbę wojskową zakończyłem w stopniu pułkownika, z czego jestem dumny.

Kolejny etap, to dalsza praca na mojej uczelni gdzie zostałem wykładowcą i zajmowałem się obroną cywilną i sprawami obronnymi. Pracowałem na uczelni do września 2009 roku.

Postanowiłem przeprowadzić się z Kielc do Torunia, i od września 2009 roku mieszkam w moim ukochanym Toruniu.

Zaczynam nowy etap w moim  życiu i podjąłem  pracę w samorządzie w Gminie Chełmża. Odpowiadam za sprawy obronne obrony cywilnej i ochotniczej straży pożarnej. Praca bardzo odpowiedzialna i dająca dużo satysfakcji. Tu pracowałem do 2016 roku .

Praca ze strażakami ochotnikami spowodowała przystąpienie moje do Ochotniczej Straży Pożarnej. Zostałem więc druhem ochotniczej straży, z czego jestem niezmiernie dumny.

Pozostało mi do napisania jeszcze o moich synach i wnukach, ale to w następnym numerze.

                                                                       WŁADYSŁAW  Z  TORUNIA

Artykuł ukazał się w
DZIENNIKU TORUŃSKIM
„Nowości” – 2017 r

Krzysztof Rumiński, twórca firmy od wielu lat wypiekającej słodkości i pieczywo w Głogowie, otwiera szafę i odkrywa przed nami skarby. Od dawna gromadzi cenne pamiątki po mistrzach cukiernictwa, od których uczył się swojego fachu. Na parterze w siedzibie firmy można znaleźć maszyny cukiernicze z dawnych czasów czy tradycyjny piec.

– Proszę spojrzeć – mówi Krzysztof Rumiński, trzymając księgę receptur Alfonsa Czarneckiego. W środku dokładnie rozpisane przepisy na ciastka, babki z lat 30. 40. i 50. Czarnecki relacjonuje też proces technologiczny z najmniejszymi szczegółami.

– Najważniejsze są proporcje – tłumaczy Rumiński. W tamtych czasach niektórzy cukiernicy dziwili się, że ciasto nie wychodzi im tak, jak powinno. A to dlatego, że nie zastosowali odpowiedniego reżimu technologicznego i dobrej receptury. O kunszcie cukierników z dawnych czasów wiele można się dowiedzieć z archiwalnych numerów „Przeglądu Cukierniczego”. Pan Krzysztof szczególnie upodobał sobie egzemplarz z listopada 1933 r. oraz pewien artykuł. „Stolica Pomorza, Toruń – czytamy w tekście na stronie. 164 – który w roku bież. Obchodzi 700-lecie swojego istnienia, od wielu już wieków słynie ze swych pierników. Znane one były i są w każdym niemal zakątku ojczystego kraju pod nazwą pierników toruńskich (…)  Najróżnorodniejsze sceny o treści historycznej, religijnej, obyczajowej, mitologicznej, przyrodniczej podziwiać można na piernikach toruńskich”.

– My też robimy pierniki i korzystamy z niejednej, tradycyjnej receptury, którą można odnaleźć w przepisach sprzed wielu lat – mówi Krzysztof Rumiński i podkreśla, że  dorobek przodków jest bardzo ważną wartością w jego życiu.

Wszystko zaczęło się w latach 70., kiedy pan Krzysztof nauczony przez rodziców odpowiedzialnością za własną przyszłość,  zdecydował się na zawód cukiernika. Teorię poznawał w szkole zawodowej, ale wcześniej codziennie od godz. 6. rano  pracował na „rzemiośle”, czyli jako uczeń u rzemieślnika. – Czasem i po szkole biegło się do zakładu, a do domu wracało wieczorem – opowiada Rumiński. – To były ciężkie czasy, ale wiele się wtedy nauczyłem. Pan Krzysztof ma swoje zdanie na temat dzisiejszej edukacji zawodowej i technicznej. – W obecnej formie edukacji powinno się również wiele zmienić w kształceniu przyszłych fachowców – tłumaczy Rumiński. Jestem przeciwnikiem warsztatów w szkołach zawodowych. One niestety nic nie dają. Uczeń kończy szkołę bez umiejętności potrzebnych do wykonywania zawodu ślusarza, piekarza czy cukiernika.  Ja proponowałbym coś innego: umowę o pracę z przedsiębiorstwami i zakładami rzemieślniczymi dla każdego ucznia szkoły zawodowej i technikum, od pierwszej klasy.  Dałoby to możliwość praktycznej nauki zawodu, w konkretnym środowisku pracy.  Po ukończeniu takich praktyk uczeń miałby nie tylko  gwarancję zatrudnienia, ale przede wszystkim wysokie kwalifikacje.

Nauka zawodu miała swoje etapy, od mycia blach, przez pieczenie kruchego ciasta i babek, po tworzenie własnych, oryginalnych wypieków.  Potem był egzamin  zawodowy i Krzysztof Rumiński został   cukiernikiem. Podjął pracę w toruńskiej PSS „Społem”. Dziś wspomina, że zasady cukiernictwa poznał, podglądając mistrzów: Zbigniewa Świejkowskiego, Mariana Przymorski czy Alfonsa Czarneckiego. Podkreśla też rolę Jerzego Kuffla, niegdyś kierownika piekarni wojskowej na ul. Dąbrowskiego w Toruniu, który uczył go piekarstwa. Szybko zaczął myśleć o założeniu własnej działalności. Był bliski wydzierżawienia cukierni w Ciechocinku, ale ostatecznie wszedł w spółkę z kolegami i w ten sposób stał się przedsiębiorcą. Kilka lat później, w 1986 r.  razem z jednym wspólnikiem stworzyli firmę, którą dzisiaj znamy pod szyldem „Piekarnia i Cukiernia Barbara  i Krzysztof Rumińscy”. – Wtedy interes prowadziło się dużo prościej, niż dziś – opowiada. – Sam potrafiłem wyliczyć, jaki podatek muszę zapłacić i ile wyniesie wynagrodzenie dla pracowników.

Codzienność bywała jednak trudna. Pan Krzysztof wstawał wcześnie rano i wsiadał w samochód, by osobiście rozwieźć murzynki, cukierki krówki i marcepanki do okolicznych punktów. Dziś odbiera dziesiątki telefonów dziennie, a wtedy wykonanie jednego połączenia było już sporym osiągnięciem. – Zamawiałem rozmowy z kilkoma miastami na poczcie głównej w Toruniu, jechałem rano i czekałem, aż telefonistka mnie połączy – opowiada Krzysztof Rumiński. – Jeśli wróciłem o godz. 13 z czterema wykonanymi telefonami, byłem szczęśliwy, bo wiedziałem na czym stoję.

Jeszcze w czasach PRL-u Rumiński dostał zlecenie na eksport „krówek” do Obwodu Kaliningradzkiego. Stawił się w umówionym miejscu z dostawczym Żukiem, wypełnionym ciastkami po dach. Okazało się jednak, że delegacja ze Związku Radzieckiego, po „krówki” przyjechała… ciężarówką Kamaz z przyczepą.

W nowej Polsce nie było łatwiej. Kiedy nastąpiło załamanie gospodarcze, pan Krzysztof musiał wyjechać do pracy zagranicę, a później rozszerzyć działalność na inną dziedzinę. – Uznałem, że chleba potrzebuje każdy – opowiada dzisiaj, a w hali pełnej rozgrzanych pieców pachnie chlebem jak z dzieciństwa.

Od 1995 r. pana Krzysztofa bardzo wspiera żona, która szlify w zawodzie zdobywała na początku lat dziewięćdziesiątych. – Jest dla mnie dużym oparciem. Dba, żeby w firmie wszystko działało tak, jak powinno – mówi Rumiński.  Sporo pomagają też jego synowie, którzy kształcą się na informatyków.  Pan Krzysztof po cichu marzy jednak o tym, by zdecydowali się przejąć w przyszłości rodzinny interes.

W Głogowie pod Toruniem, gdzie znajduje się zakład   Barbary i Krzysztofa Rumińskich, i skąd pochodzi pan Krzysztof, tradycja miesza się ze współczesnością.  Nad archiwalnymi dokumentami z historii cukiernictwa pan Krzysztof nie kryje wzruszenia na wspomnienie o „młodzieńczych latach”. –  Mój tata zawsze powtarzał: „wszystko rób tak, żebyś nie wstydził się przyznać, że to ty robiłeś”.

Zasada, którą pan Krzysztof przejął  z kolei po mistrzach w swoim fachu, brzmi tak: „Trzeba mieć silny wzrok zawodowy”. – Zauważać to, czego nie widzą inni – tłumaczy pan Krzysztof.  Tę zasadę stosuje w cukiernictwie i piekarstwie, ale i w prowadzeniu biznesu. Firma ma 16 sklepów firmowych, w których można kupić pieczywo i ciasta najwyższej jakości. Stawia nie na ilość, ale na jakość. Wszystko po to, by tak jak przed osiemdziesięciu laty, toruńskie wypieki „biły na głowę” wszystkie inne.

Tekst nadesłał Maciek z Torunia