Tag: Nr 94

Oby te Święta minęły nam wszystkim w zdrowiu.

Pogody ducha i wszelkiej pomyślności

życzy
Zarząd Związku Rodu Żółtowskich

27 czerwca 2020 roku w mieście portowym Hel odbędzie się niezwykłe wydarzenie, a mianowicie, odsłonięcie jedynej na świecie rzeźby w granicie, wzorowanej na posągu Neptuna z Bolonii we Włoszech. Rzeźba odsłonięta będzie w obecności najwyższych osób RP i przedstawicieli z Włoch. Pomysłodawcą i autorem projektu rzeźbiarskiego pn. „Neptun z Bolonii” Projekt „Centurion” (Neptune of Bologna – The Centurion Project) jest Arkadiusz Żółtowski z Płocka.
Kamienna rzeźba wykonana jest w skali 1:1 i waży tyle samo co oryginał, który jest odlany z brązu, mierzy ponad pięć i pół metra wysokości ponad poziom gruntu mierząc od podstawy cokołu do szczytu trójzębu. Postać samego Neptuna ma 3,4 metra wysokości od stóp do głowy i waży 2,3 tony, została wyrzeźbiona z jednego bloku portugalskiego granitu „Blanco Salinas”, który ważył aż 34 tony po wydobyciu z kamieniołomu i sprowadzeniu w marcu 2017 roku do Polski. Cokół na którym postać Neptuna zostanie posadowiona wykonano z tego samego granitu i waży prawie 8 ton, a jego wysokość 1,5 metra.
Właścicielem rzeźby Neptuna jest Arkadiusz z Płocka, członek Związku Rodu Żółtowskich, którego marzeniem było stworzenie czegoś niezwykłego. Szukał inspiracji pośród mitologicznych bohaterów, ale najbardziej zachwyciła go fontanna Neptuna w Bolonii. Rzymski bóg wód niezwykle go oczarował. Nie bez powodu. Umięśniona i atletyczna sylwetka Neptuna z Bolonii jest odwzorowaniem ciała młodego Rzymianina, a jego głowa jest uosobieniem greckiego mędrca. Trójząb Neptuna z Bolonii, symbol mocy i wigoru, stał się inspiracją dla logo samochodów marki Maserati. Lewe ramię Neptuna pokazuje potęgę w geście władania nad niszczącą siłą mórz i oceanów.
Projekt wykonania rzeźby nie miał na celu konkurowania z oryginałem w wykonaniu artysty Jean de Boulogne pseudonim Giambologna, raczej podkreślenie i uznanie wielkości kunsztu artystycznego. Ten projekt ma jeszcze bardziej uświetnić sławę istniejącej już statuy Neptuna. Arkadiusz, chciał zwrócić uwagę na przekaz jaki niesie ta konkretna wersja Neptuna, czyli uwalnianie ludzkiej wyobraźni, na zgłębienie mądrości, na siłę i moc charakteru człowieka w dążeniu do spełnienia pasji przez każdego z nas. Pasja, jak podaje w wywiadzie: „Rodzi się w nas i emituje na zewnątrz, aby zwiększyć wyobraźnię w innych. Chodzi o to, by wywołać potrzebę tworzenia.
Realizacja pomysłu stworzenia rzeźby nie była prosta. Trzeba było znaleźć utalentowanego artystę, który podjąłby się tak trudnego zadania. Szukał kilka miesięcy po całym świecie. Wreszcie po trzech miesiącach natrafił na pana Tadeusza Biniewicza, mieszkającego w Gostyninie, zaledwie 20 km od Płocka. Artysta jest znany i podziwiany nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Wygrywał konkursy oraz zdobył wiele nagród. Miałam okazję wraz z moim mężem podziwiać pomnik Kazimierza Wielkiego w mieście urodzenia króla w Kowalu w woj. kujawsko-pomorskim, autorstwa pana Tadeusza. Arkadiusz był pod dużym wrażeniem jego prac i nie miał wątpliwości, że to będzie odpowiedni artysta. Pan Biniewicz zaskoczył autora stwierdzeniem, że wykona rzeźbę, nawet ładniejszą od oryginału. Zadanie niewątpliwie było bardzo trudne, bowiem nikt od ponad czterystu lat nie podjął się wyrzeźbienia Neptuna w kamieniu. Panu Biniewiczowi udało się. Pomimo, że granit jest twardym materiałem, potrafił przekazać wiernie dziełu duszę, życie, ruch i nieśmiertelność. Realizacja wykonania rzeźby trwała ponad dwa lata.
Arkadiusz Żółtowski jest osobą pełną pasji, humoru i pomysłów. Urodził się i wychował w Płocku. Rodzice, Aleksander Tadeusz i Bogumiła z Jabłońskich Żółtowscy z linii Aleksego z Popłacina. Od młodzieńczych lat interesował się samolotami i marzył o licencji pilota. W Płocku ukończył szkołę podstawową, a w Dęblinie Liceum Lotnicze i tutaj rozpoczął studia w Wyższej Szkole Lotniczej o profilu „Pilot samolotów odrzutowych ponaddźwiękowych”.
Wrócił do Płocka i w tutejszym aeroklubie doszkalał się na samolotach do licencji turystycznej i zawodowej.
W 1980 roku, jeszcze przed stanem wojennym wyemigrował do Austrii, by po około dwóch miesiącach wyjechać do dalekiej Australii. Poszukał pracy w lotnictwie. Po latach założył swój własny biznes w Australii i w Polsce, zajmujący się usługami i sprzedażą związaną z samolotami i lotnictwem. Przez 26 lat dzielił swój czas pomiędzy Australią a Polską. Posiada polsko-australijskie obywatelstwo. W Australii mieszka dwoje jego starszych dzieci, córka i syn. Z młodszą córką i z żoną mieszka w Płocku. Ale jak sam twierdzi, niedługo wyjedzie do Australii, do Perth, które jest stolicą stanu Australia Zachodnia. Położone przy ujściu rzeki Łabędzkiej do Oceanu Indyjskiego, u podnóża gór Darling. Jest czwartym miastem Australii i zamieszkuje je ok. 2. mln mieszkańców. Arkadiusz jest obywatelem świata, ale najbardziej zakochany jest w Polsce i Australii, w Płocku i Perth.
Mało brakowało, a rzeźba Neptuna wyjechałaby do Perth, gdyby nie pobyt Arkadiusza z rodziną w Gdyni w 2019 roku. Chciał pokazać córce foki, więc popłynęli na Hel. Gdy zobaczył nadbrzeże w Helu i poznał historię miasta, jego obyczaje i kulturę, stwierdził, że to miejsce jest idealne, aby wyeksponować rzeźbę nawiązującą do morskich tradycji. Nie informując rodziny, udał się do Ratusza, by porozmawiać z burmistrzem. Okazało się, że gospodarz miasta jest pasjonatem sztuki. Zachwycony pomysłem wyraził zgodę na realizację tego wspaniałego planu. Tak zaczęła się współpraca Arkadiusza z Burmistrzem i Radą Miasta Hel. 24 sierpnia 2019 roku rzeźbę przetransportowano z Płocka do Helu. 18 grudnia 2019 roku podczas XIII sesji Rady Miasta Helu, Burmistrz Mirosław Wądołowski, wskazał miejsce postawienia rzeźby Neptuna na Bulwarze Nadmorskim. W otoczeniu rzeźby ogrodzenie pięknie kute, oplecione linami rybackimi i z kotwicami, a ściany w kształcie sieci rybackich. Elementy fontanny tzw. „Kąpiel Neptuna” będą podświetlone. Po lewej stronie cokołu umieszczony będzie herb „Ogończyk”, właściciela kamiennego Neptuna Arkadiusza Żółtowskiego, po prawej stronie – gryf kaszubski, z przodu – herb Helu, z tyłu następująca treść autora projektu:

„Ku nie ograniczonym marzeniom i ku dążeniu do ich spełnienia,
trwając w poczuciu siły i mądrości,
dedykuję ten artystyczny projekt rzeźbiarski moim dzieciom.
Natomiast rzeźbę Neptuna, symbolizującego poprzez swe wyciągnięte lewe ramię
wolę ochrony ludzi przed zburzonymi falami mórz, przed sztormowymi wiatrami,
dedykuję ludziom morza miasta Helu i jego ciężko pracującym rybakom, jak i żołnierzom
Marynarki Wojennej RP, którzy na co dzień chronią polskiego wybrzeża”

Będzie to na pewno bardzo interesujące wydarzenie. Z tej okazji organizowane będą dni włoskie w Helu. Odbędzie się koncert włoskich artystów, degustacja potraw włoskich, zlot starych samochodów, w tym także produkowanych we Włoszech i mnóstwo innych atrakcji.
Zaproszeni będą oprócz władz polskich, ambasador Włoch i burmistrz Bolonii, przedstawiciel marki samochodu Maserati. Będzie to zapewne znakomita okazja, by zaowocowała współpraca pomiędzy obu miastami, które 27 czerwca zostaną oficjalnie połączone jednym wspólnym symbolem jakim jest boloński Neptun.

Niesamowite co uczynił Arkadiusz dla przypomnienia wątku polskiego w historii Bolonii.
21 kwietnia 1945 roku 2. Korpus Polski gen. Władysława Andersa wyzwolił Bolonię. Oddziały te były owacyjnie witane przez ludność, a 9. Batalion Strzelców Karpackich uzyskał miano „bolońskiego”, siedemnastu jego dowódców otrzymało honorowe obywatelstwo miasta. Senat Bolonii wręczył polskim żołnierzom 215 specjalnie wybitych pamiątkowych medali. W bitwie bolońskiej zginęło 300. polskich żołnierzy, 600. zostało rannych. Dziewięciuset polskich żołnierzy zakochało się w bolońskich dziewczynach i osiedlili się tam po wojnie na stałe.
Neptun helski wniesie wyjątkową indywidualność do przestrzeni publicznej miasta i zapewne przyczyni się do rozsławienia Helu w Europie i na świecie.
Motto autora projektu brzmi: „Nie ograniczaj się, mierz wysoko i zawsze spełniaj swoje marzenia”. Arkadiuszowi udało się!

ELŻBIETA z Kutna

Dlaczego Kicia?

Mam na imię Krystyna. Przydomek Kicia przylgnął do mnie już w pierwszym roku życia. Osobą która zmieniła mi imię była Pani Helena Nawrot, żona i impresario sławnego dyrygenta. Mieszkaliśmy wtedy w Warszawie, a moja Mama w czasie okupacji jakiś czas mieszkała u niej. Wołała na mnie kitten – kocię, koteczek, czyli kicia i tak już zostało. Wielokrotnie próbowałam „zlikwidować Kicię” w szkole, na studiach, w różnych środowiskach, ale niestety zawsze wokół mnie było mnóstwo Krystyn i Kicia przebijała się jako wyróżnik. Pogodziłam się więc z losem i nawet zaczęłam tak podpisywać prywatną korespondencję – co robię do dziś.

Kiciu, wyszłaś za mąż za Macieja Żółtowskiego, który zmarł w 1993r. Proszę, opowiedz o Nim i jego rodzinie.

Maćka Żółtowskiego poznałam na studiach w olsztyńskiej WSR (Wyższa Szkoła Rolnicza). Na pierwszy rzut oka robił wrażenie zarozumiałego i bezczelnego chłopaka – dla mnie zupełnie nieciekawy typ. Przypadek zrządził, że „wykruszyli” się nasi partnerzy na obowiązkowych ćwiczeniach i Maćka przydzielono do mnie na mikrobiologii, a mnie do grupy Maćka na maszynoznawstwie. Okazało się, że wbrew pozorom współpraca układa się nam doskonale. Zainteresowania nasze się uzupełniają, a w wiedzy potrafimy się wspierać. Zaczęliśmy też wspólnie pracować w Spółdzielni Studenckiej „Żaczek”. Mycie okien wystawowych, dekoracje wystaw, sprzątanie po remontach sklepów, malowanie i stawianie reklam na szosach wylotowych z miasta itp. Maciek mieszkał w akademiku w miasteczku studenckim w Kortowie, a ja z mamą w jej służbowym mieszkaniu w Banku Inwestycyjnym w centrum Olsztyna. Do Kortowa, gdzie mieściła się moja uczelnia jeździłam trolejbusem. Co niedzielę przyjeżdżał Maciek i razem szliśmy na 10-tą do olsztyńskiej Katedry na mszę akademicką. Tam też w marcu 1964r. wzięliśmy ślub. Studia się kończyły, a my nie chcieliśmy się rozstawać. Nasze rodziny okazały się pod względem pochodzenia, wyznania i poglądów podobne. Obie doznały wielu cierpień ze strony okupanta niemieckiego. Ojciec i Dziadek Maćka przeżyli obóz w Mauthausen, wyzwolony przez Amerykanów, którzy namawiali ich aby osiedlili się w Europie Zachodniej lub w USA. Mieli obywatelstwo amerykańskie, Ojciec Maćka szkołę podstawową ukończył w USA. Odmówili jednak i wrócili do swych żon i dzieci do Polski. Natychmiast po powrocie zostali aresztowani przez UB jako „faszyści” i jakiś czas przesiedzieli w „ubeckiej piwnicy”. By uniknąć podobnych incydentów wyprowadzili się z pod płockiego Bodzanowa do Pasłęka na Warmii na tzw. ziemie odzyskane. Mój Ojciec po ucieczce z obozu jenieckiego umarł w 1942r. w warszawskim szpitalu Dzieciątka Jezus z powodu kompletnego wycieńczenia i nabytych w obozie chorób. Matka zaś ledwo przeżyła niemieckie gestapowskie więzienie (Warszawa i Łódź). Ja jako trzy letnie dziecko przez pół roku tułałam się po krewnych i znajomych i też byłam poszukiwana. Babcia i sześć ciotek, jako więźniowie polityczni trafiły na dwa lata do obozu w Stutthofie (odwet za Powstanie Wielkopolskie).
Po ślubie z Maćkiem przez pięć lat mieszkaliśmy z moją Mamą i Ciocią. Trzy lata po ślubie urodził się Wojtek – nasz najstarszy synek i dopiero gdy miał dwa latka, zdołaliśmy się wyprowadzić do nowego domu. Oboje pracowaliśmy w instytucjach branży spożywczej – zgodnie z naszą specjalnością zawodową. Zarabialiśmy nieźle, jednak na mieszkanie służbowe w Olsztynie nie mieliśmy żadnych szans, a system pracy – tydzień w terenie, niedziela w domu, zupełnie nam nie odpowiadał. O żadnym wstąpieniu do partii rządzącej nie było mowy, takie propozycje odrzucaliśmy bezwzględnie. Pozostało nam jedynie zbudowanie własnego domu. Aby szybko zarobić odpowiednią kwotę niezbędną do uzyskania kredytu bankowego, zaczęliśmy od pod olsztyńskiej gminy dzierżawić ziemię i uprawiać warzywa – głównie kapustę. Olsztyńska Spółdzielnia Ogrodnicza chętnie kontraktowała większe ilości i po odbiór towaru z pola przysyłała własny transport. To nas urządzało. Do zbiorów zatrudnialiśmy różne osoby, a także studentów z „Żaczka”. Praca była ciężka, ale efekty niezłe. I tak w 1969 r. wprowadziliśmy się do nowego domu w Olsztynie na osiedlu Rybaki. Od północy osłaniał nas las miejski, w pobliżu piękne Jezioro Długie, kompleks sklepów, przedszkole, szkoła podstawowa i niewielki ośrodek zdrowia. Niedaleko dwa technika ekonomiczne i elektryczne, a duże Jezioro Ukiel z wieloma klubami żeglarskimi. Zdawało się, że miejsce wprost wymarzone dla rodziny z dziećmi. Jednak mieszkaliśmy tam tylko trzy lata. Dzierżawione pola nadal funkcjonowały. Maciek przez regularne nawożenie doprowadził je do wysokiego plonowania, lecz nie mógł ich kupić, bo był tzw. „rolnikiem z Marszałkowskiej” i zakupili je najbliżsi gospodarze. Zaczęliśmy więc rozglądać się za jakimś małym gospodarstwem położonym w pobliżu.
Wkrótce trafiło się takie w Szczęsnem – wsi graniczącej z Olsztynem. Starszy wiekiem rolnik, który miał czterech synów pracujących w Stoczni Gdańskiej, przeprowadził się do nich, a siedmiohektarowe gospodarstwo sprzedał nam. Notariusz oczywiście zażądał udokumentowania naszej wiedzy rolniczej – pokazaliśmy dyplomy WSR w Olsztynie i choć z innego wydziału, okazały się wystarczające. I tak to się zaczęło! W 1971r. w maju urodził się nam drugi synek Piotruś. Gdy miał półtora roku sprzedaliśmy dom w Olsztynie i przeprowadziliśmy się do nowego domu w Szczęsnem. Przed przeprowadzką powstały dwie szklarnie typu holenderskiego po 600 m2 i mnożarka. Zaczęła się dla nas „dekada koniunktury”. Maciek sprowadził swoje ukochane konie sportowe, bryki, sanie itp. Wyposażył się w jachty i inne łodzie, zbudował piękny dom letniskowy nad Jeziorem Pluszne tak, że oprócz ciężkiej pracy był też sport i rozrywka. Urlopy spędzaliśmy z Orbisem za granicą. W 1980r. Pojechaliśmy do Rosji, żeby pokazać dzieciom Olimpiadę w 1983r. polecieliśmy na Kubę. Powstały też dwie następne szklarnie i dokupiliśmy ziemię do 65 ha. Niestety 40 ha w odległości około 30 km – bliżej wszystko pochłaniał PGR. W 1984r. urodził się Adaś, nasze najmłodsze dziecko (córeczki się nie doczekałam). Teraz mam za to cztery wnuczki i tylko dwóch wnuków. Nasi synowie od najmłodszych lat brali udział w naszych pracach w gospodarstwie i w domu oraz w sporcie, który był pasją Maćka i moją (jazda konna, żeglarstwo). Myślę, że dzięki temu są życiowo zaradni, wiele potrafią zrobić samodzielnie, mają patenty żeglarskie, jeżdżą konno itp. Tak jak my wszyscy ukończyli naszą olsztyńską Alma Mater. My – Wyższą Szkołę Rolniczą, Wojtek i Piotr – Akademię Rolniczo-Techniczną, a Adaś – Uniwersytet Warmińsko–Mazurski w Olsztynie.

Kto Cię zaprosił na Zjazd i jak pamiętasz pierwsze spotkanie z Żółtowskimi. Jaka atmosfera towarzyszyła spotkaniu?

Z uczestnikami Zjazdów zapoznawałam się stopniowo. Pierwsze na pewno były ostrzeżenia mojej Babci Apolonii (1886-1967), która długo mieszkała w Poznaniu i dobrze znała Żółtowskich z Wielkopolski. Maciek długo ją zapewniał, że nie jest hrabią i przodków ma tylko nad Wisłą oraz, że na działalność społeczną go nie stać, a działalnością polityczną się nie interesuje. Na nasze wesele przybyli tylko krewni teściowej. Poza teściem i dwoma braćmi męża innych Żółtowskich nie było. Pod koniec lat 70-tych wybraliśmy się do Wiednia z wycieczką Orbisowską i tam na Kalembergu w kaplicy Sobieskiego ujrzałam po raz pierwszy herb Ogończyk z podpisem Adalbertus Żółtowski. Odrysowałam go sobie (mam ten rysunek do dziś) i odtąd żartowaliśmy, że mamy w rodzinie jednego herbowego – to jest nasz synek Wojtuś (Adalbert). Parę lat później do męża przyszedł list z Zabrza – nadawca Andrzej Żółtowski. Pismo mego szwagra Andrzeja, bardzo podobne. Powiedziałam do męża: „Czy ten Andrzej zwariował, pewnie pojechał na Śląsk na jeden dzień i list do ciebie pisze?” Po otwarciu okazało się, że list dotyczy informacji o Rodzie Żółtowskich, parę słów o historii Rodu i pytania o rodziców, rodzeństwo, potomstwo i jak najdalsze koligacje po linii nazwiska. Maciek przeczytał list, podarł i wrzucił do kosza – powiedział, że ma w Warszawie wielu krewnych, ale ich nie zna i nie chce ich szukać. Wyjęłam z kosza część listu i przy najbliższej okazji pokazałam teściowi. Podał mi dane ojca i dziadka i tą informację wysłałam panu Andrzejowi z Zabrza. Zamieściłam też informację o tym, że mój mąż zupełnie nie interesuje się rodowodami ludzi, natomiast z pasją śledzi rodowody koni i zaprasza p. Andrzeja na przejażdżkę konną. Minął jakiś czas (około roku 1990-go) i niespodzianie zjawił się u nas dobry duch Rodu Żółtowskich, a teraz już patron w niebie – Michał Żółtowski z Łodzi. Przyjęliśmy go radośnie, jakby zawsze był w rodzinie. Wiekiem i wzrostem był równy z naszym synem Piotrem. Różnili się karnacją, Michał – blondyn, Piotr – brunet. Myślę, że polubili się od razu. Do dziś ich widzę jak wyjeżdżają na koniach – jeden biały, drugi czarny. Michał zbierał materiały do opracowania genealogii Żółtowskich, więc odwiozłam go do innych Żółtowskich zamieszkałych w Olsztynie. Rok 1993 okazał się dla naszej rodziny fatalny. W wyniku nieudanej operacji 12-go sierpnia umarł mój mąż Maciek. Tuż po jego śmierci nadszedł list z zaproszeniem na Zjazd Rodu Żółtowskich w Zajączkowie. Oczywiście nikt nie pojechał. Ale następnego roku 1994-go wybrałam się na Zjazd w Soczewce k. Płocka z synami Piotrem i Adasiem (10-lat), zabrałam także Madzię, córkę brata męża – Jacka. Pojechał także Andrzej – drugi brat Maćka z synem Michałem. Zjazd był niezwykle radosny, przybyło mnóstwo ludzi i wszyscy byli życzliwi dla siebie, nie zwracając uwagi na poglądy, wyznanie, pracę, wykształcenie, wiek itp. W społeczności polskiej to wprost fenomen – jak spotkanie rodaków na antypodach, coś jak „zew krwi”. Myślę, że to właśnie „u Żółtowskich” mnie urzekło i od tej pory dość często bywam na Zjazdach.

Z kim się zaprzyjaźniłaś?

Na Zjazdach zaprzyjaźniłam się z Bożeną-Wandą z Warszawy i z Lidią z Sulechowa. Obie już odwiedziłam poza Zjazdami i one już kilkakrotnie odwiedziły mnie. Myślę, że te sympatyczne kontakty nadal będą trwały. U Bożenki zatrzymuję się, gdy jestem w Warszawie na grobach ojca i dziadka. Mamy też zawsze w programie wizyty w muzeach, na koncertach, w Laskach, w warszawskich parkach i świątyniach, w teatrze i operze. Byłyśmy też razem w Częstochowie i w Gietrzwałdzie. Stale jesteśmy w kontakcie telefonicznym.

Kiciu, masz trzech synów: Wojciecha, Piotra i Adama. Wojciech i Piotr skończyli studia rolnicze, Adam ekonomię. Czym się zajmują?

Wojtek wraz z żoną Małgosią prowadzi hotel pięknie położony nad Jeziorem Wulpińskim w pod olsztyńskiej miejscowości Dorotowo. Piotr z żoną Edytą zbudowali nowoczesne gospodarstwo ogrodnicze i produkują pomidory w trzyhektarowej szklarni w Mierkach pod Olsztynkiem. Adaś pozostał w Szczęsnym i wraz z żoną Kasią przeprowadzili modernizację naszego ogrodnictwa. Założyli też szkółkę drzew i roślin ozdobnych oraz sklep ogrodniczy. Wszyscy trzej w wolnych chwilach uprawiają jeździectwo i żeglarstwo.

Opowiedz o kochanych Twoich wnukach.

Wnucząt mam sześcioro. Troje studentów: Tomek i Hania (dzieci Wojtka), Kasia (córka Piotra). Druga córka Piotra – Martynka jest jeszcze w podstawówce. Maciek – przedszkolak ma pięć lat i Hania dwa latka – to dzieci Adasia. Wszystkie są piękne i kochane.

Co robisz, kiedy masz chwilę dla siebie?

Odpoczywam, czytam, kładę pasjanse, oglądam telewizję, myślę o bliskich i przyjaciołach, którzy odeszli i tęsknię za nimi.

Co najbardziej Cię fascynuje?

Chyba już wszelkie fascynacje minęły i to już dość dawno. Dziś wciąż uzupełniam brakującą wiedzę, a tą, którą posiadam staram się wspierać bliskich.

Co jest dla Ciebie szczęściem?

Szczęście moich dzieci i wnucząt. Cieszę się, że są i jest im dobrze, choć tylko najmłodszy syn Adaś potrafi ocenić pozytywnie pracę i sukces finansowy rodziców i potrafi to okazywać – ku mojej radości. Cieszę się też, że troje moich wnucząt – studentów zdało wszystkie egzaminy i zaliczyło kolejny rok akademicki oraz, że wszyscy są zdrowi, to jest moje największe szczęście.

Dziękuję Ci pięknie za rozmowę i życzę dużo radości i pięknych chwil w życiu.
ELŻBIETA z Kutna