Kategoria: Kwartalniki

Jesienne bursztyny
Spadające z drzewa
Zastygłe krople lata
W kolczastym kaftanie
Gdzie słońce składało
Promień po promieniu
A rosa poiła
Kroplą i uśmiechem
Weź kasztan do ręki

Pocałunek dla Ciebie

MAREK ŻÓŁTOWSKI
Poznań 1995

Odpalam świeczkę
Nad swoim życiem
I palcem rysuję po ścianie,
Papieros gaśnie w popielniczce,
Drugi na drugie śniadanie.
Wiatr mi ciągle w twarz wieje
I łzy wyciska mi z oczu.
Nie ma Cię, szepcze sama do siebie,
I proszę o promyk losu.
Wiedziałam, że obok siedzi Ona.

ALEKSANDRA KOSIŃSKA

Pomocnicą Anioła być to nie łatwa sztuka
Trzeba się w duszę człowieka wsłuchać,
Trzeba radością zachęcać, pocieszać
I na oddziale się ciągle uśmiechać.
Na plecach uśpione mieć małe skrzydełka,
Które się budzą gdy serce pęka,
Pocieszać pacjentów radosną miną
I gasić ich strach, nim troski nie zginą.
Więc gdy spotkałam swojego Anioła
Wiedziałam, że obok siedzi Ona.

ALEKSANDRA KOSIŃSKA

Z loterii życia ciągniesz los.

I wpływu na to nie masz !

Czy pełny będzie szczęścia kosz ?

Czy nic w tym koszu nie ma ?

A może jest w nim mały szczęścia łut ?

Co więcej wart niż złoto !

A może na dnie leży coś,

Co przypomina młot.

I możesz nim wykuć własny Los

Lecz rzecz w tym –

Czy umiesz władać nim.

To pamiątki lata

Na każdym złożyłam

ANNA NOWOTNA – LASKUS

Rozmawiając przez telefon z Bożenką i Marianem z Torunia usłyszałam słowa, które zainspirowały mnie do napisania tego tekstu. Żyjący w latach 1749 – 1832 wybitny niemiecki poeta, prozaik i dramaturg Johann Wolfgang Goethe tak twierdził: „ Każdego dnia trzeba posłuchać choćby krótkiej piosenki, przeczytać dobry wiersz, obejrzeć piękny obraz, a także, jeśli to możliwe, powiedzieć parę rozsądnych słów”. Wzięłam to za moje życiowe motto i staram się wypełniać, przynajmniej początkową jego część. Słucham muzyki klasycznej, lubię poezję, prozę, kocham malarstwo, a nade wszystko cenię sobie wszelkiego rodzaju sztuki teatralne. Wraz z grupą przyjaciół, co najmniej raz w miesiącu, bywamy w teatrach w Warszawie, Łodzi, Toruniu czy Bydgoszczy. Kilkakrotnie pojechaliśmy aż na północ, do Gdyni i Sopotu. Każda wybierana przez nas sztuka jest perełką w swoim rodzaju. Obejrzeliśmy i przeżyliśmy kilkanaście oper i baletów, operetek, musicali, spektakli teatralnych, a w nich plejadę polskich aktorów, artystów, solistów, muzyków, a także malarzy. Uczestniczymy też w ciekawych wystawach sztuki. Regularnie bywam na koncertach Płockiej Orkiestry Symfonicznej. Na którymś ze Zjazdów rozmawialiśmy o potędze sztuki z Bożenką i Marianem Drożdżalami. Ich też bardzo interesuje ta tematyka. Od tej pory często otrzymuję od nich informacje co warto zobaczyć, zwiedzić, gdzie być. Dzięki ich podpowiedzi, korzystając z uprzejmości transportowej, Ani i Michała, zobaczyłam w Muzeum Okręgowym w Toruniu dzieło „ Madonna pod jodłami” Lucasa Cranacha starszego ( 1472 – 1553 ), jedno z najbardziej unikatowych przedstawień tematu Marii z Dzieciątkiem, które posłużyło jako wzór dla twórczości kolejnych pokoleń. Jest to jeden z najcenniejszych obrazów odzyskanych przez Polskę po stratach wojennych dopiero w 2012 roku, po wielu zabiegach i staraniach.

Kolejnym ważnym wydarzeniem, które udało mi się przeżyć dzięki Ich sugestii, było odwiedzenie, multimedialnej wystawy najpiękniejszych dzieł Vincenta van Gogha w Łodzi. Zarówno ekspozycja toruńska jak i łódzka, to wydarzenia niezwykle angażujące zmysły, wspaniałe, niespotykane, godne obejrzenia i podziwiania. Pod koniec roku 2023 ponownie usłyszałam w słuchawce głos Bożenki. Tym razem zachęcała mnie do obejrzenia w Toruniu obrazu Jana Matejki „Astronom Kopernik, czyli rozmowa z Bogiem”. Szczęśliwa właścicielka nowego samochodu, do stolicy województwa kujawsko – pomorskiego udałam się już samodzielnie. Możliwość tak bliskiego obcowania z obrazem Mistrza Jana Matejki ( 1838 – 1893 ) była kolejnym, niezwykłym przeżyciem i przyprawiła mnie o szybsze bicie serca. Bardzo bogata jest historia dzieła, które powstało w 1873 roku, a inspiracją do jego namalowania była 400-letnia rocznica urodzin wielkiego astronoma. Obraz, po wielu historycznych zawirowaniach został przekazany Uniwersytetowi Jagiellońskiemu – „ dla uczczenia najsławniejszego ucznia”. Wśród całej plejady darczyńców widnieje między innymi nazwisko Ignacego Żółtowskiego. Dzięki podpowiedzi Bożenki i Mariana wybrałam się, wraz z Anią, Michałem i wnukiem Filipem, do Warszawy, gdzie w Łazienkach Królewskich eksponowane były obrazy meksykańskiej malarki Fridy Kahlo. Tego samego dnia przy pomniku Fryderyka Chopina koncertował wybitny polski pianista, pedagog i aktor Janusz Olejniczak i musiałam wybierać pomiędzy malarstwem, a muzyką. Chyba jednak bardziej kocham muzykę, bo wybrałam mazurki, polonezy i walce w mistrzowskim wykonaniu. Muzyka nierozerwalnie łączy się z poezją. W mojej szkole, z którą byłam związana przez czterdzieści lat życia, zachęcałam młodzież, a także dorosłych do sięgania po poezję, starałam się ukazać jej piękno. Byłam inicjatorem i organizatorem spotkań w ramach cyklu „ Cafe Poezja”. Czytaliśmy wiersze, recytowaliśmy je, zapraszaliśmy aktorów płockiego teatru, którzy chętnie interpretowali znane oraz mniej znane utwory i pomagali nam zrozumieć sens i znaczenie niełatwego poetyckiego języka. Te piękne uroczystości gromadziły wielbicieli poezji, a także i prozy w różnych porach roku. Takie było założenie, aby pokazać urok słowa, piękno natury. Każda pora roku niesie bowiem całą gamę barw, dźwięków, zapachów, obrazów, wspomnień i może być doskonałym tłem dla stworzonych przez poetów utworów. Kiedy przygotowywałam scenariusze tych niezwykłych spotkań, przekonałam się, że zmieniające się pory roku były ulubionym tematem wielu wybitnych twórców pióra. Spotkania w ramach „Cafe Poezja” odbywały się na cześć każdej pory roku. Wiosna budzi nas do życia po zimowym uśpieniu. Najpierw nieśmiało, potem coraz intensywniej świeci słońce, przydając zieleni świeżości, a pierwszym, rozkwitającym wśród zeschłych liści krokusom i przebiśniegom – blasku. Potem, to już cała feeria barw i odgłosów otaczającej nas przyrody. Lato otula nas ramionami, niczym najczulsza babcia, pełnymi kolorów: szmaragd jezior i rzek, soczysta zieleń lasów, złoto dojrzałych zbóż z czerwonymi plamami maków oraz niebieskimi chabrów. To pora ładowania akumulatorów na zbliżające się jesienne i zimowe chłody. Czas odpoczynku, „łapania” każdego słonecznego promienia.

Jesień, to pełne kosze rumianych jabłek, zielono – żółtych gruszek i fioletowych śliwek. To także liliowość wrzosowisk, nie mówiąc już o niezliczonych odcieniach koloru żółtego i bursztynowego na drzewach i pod nimi za sprawą opadających cichutko liści. Wszystkie te wspaniałości przyrody zostały pięknie opisane przez pisarzy i poetów. Doskonałym uzupełnieniem recytacji fragmentów prozy i poezji były dźwięki utworu „Cztery pory roku” włoskiego kompozytora , skrzypka i rzymskokatolickiego duchownego Antonio Vivaldiego ( 1678 – 1741 ).

Wracając do wypraw teatralnych. Bardzo lubię oglądać „na żywo” wykonawców z telewizyjnego ekranu. Jak pisała poetka Joanna Kulmowa: „ A w teatrze wszystko inaczej, tu naprawdę żyje to, na co patrzę …” Ważny jest też osobisty kontakt z aktorami, mogę im podziękować za ich niezwykłą pracę, podziwiać talent, otrzymać przy tym autograf. Mam w swojej kolekcji około dwustu własnoręcznych podpisów artystów znanych, wybitnych, wspaniałych, niezapomnianych. Wśród nich, między innymi: Anna Dymna, Andrzej Wajda, Gustaw Holoubek, Maja Komorowska, Jerzy Hoffman, Andrzej Seweryn, Beata Tyszkiewicz, Krystyna Janda, Anna Seniuk, Grażyna Brodzińska, Janusz Gajos oraz wielu, wielu innych. Autografy od naszych wspaniałych artystów są dla mnie bardzo cenne.

Wszyscy moi ukochani – Ania, Rysiu, Pola, Roszko, Ania, Michał, Kamila, Marcin, Filip i Ksawery uwielbiają Sztukę – zwiedzają galerie malarstwa, chodzą do teatru i na koncerty, grają na instrumentach, mają swoje ulubione utwory literackie, kochają ludzi, umieją docenić piękno przyrody i otaczającego nas świata.

Bożenko, Marianie, bardzo Wam dziękuję za wszystkie artystyczne przeżycia i wzruszenia. Czekam, kiedy znów usłyszę w słuchawce znajome: „ Halo, tu twoja informacja kulturalna”.

Pozdrawiam serdecznie

BOGUSIA Z BIAŁEJ

„ Audaces Fortuna Iuwat”

Wergiliusz miał rację, ten starożytny rzymski poeta: „Śmiałym szczęście sprzyja”. Prawie połowa października, ale spotkaniu grupy przyjaciół towarzyszyło słońce, pogoda, uśmiech i radość.

Mimo licznych obowiązków zawodowych i rodzinnych, 14 października 2023 roku w Toruniu spotkali się: Ania, Maciej, Wojtek i Madzia Burdynowscy z Grudziądza oraz Ania, Rysiu, Pola, Roszko, Ania, Michał, Kamila, Marcin, Filip, Ksawery Tomaszewscy i Żółtowscy z Płocka.

Po licznych telefonach to właśnie ten piękny, ciekawy, z duszą, klimatyczny gród nad Wisłą został wybrany na rodzinny weekend. Toruń to gotyk. Toruń to Kopernik. Toruń to pierniki. Miasto, które potrafi zachwycić zarówno małych, jak i dużych. Miejscem zbiórki była, XIII wieczna gotycka starówka, która od roku 1997 widnieje na Liście Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Naturalnego UNESCO. Centralny punkt to Rynek Staromiejski z ratuszem i pomnikiem najznamienitszego torunianina Mikołaja Kopernika, który jest miejscem spotkania ekipy grudziądzko – płockiej. Ustalamy plan wycieczki i rozpoczynamy od obowiązkowego zdjęcia przy pomniku. Miało to być spotkanie młodych, ale jakimś trafem ja też się dołączyłam. Były więc reprezentowane trzy pokolenia.

Rynek jak zwykle, jest zatłoczony, ale pobliskie uliczki kuszą spokojem i urokiem starych murów. Docieramy do ulicy Most Pauliński, która jest niebywałą osobliwością Torunia. Jest to ulica znajdująca się na fragmentach dawnego średniowiecznego mostu łączącego Stare Miasto i Nowe Miasto. Most ten stał na fosie oddzielającej oba miasta, do której wykorzystywano rzeczkę Postolec. W jednym z zachowanych na historycznym moście domów mieści się obecnie restauracja – pierogarnia „ Stary Toruń”, w której w sile piętnastu osób zasiadamy do wspólnego obiadu.. Mamy okazję do świętowania, zarówno tego, że jesteśmy razem, jak i Dnia Edukacji Narodowej, a przede wszystkim urodzin Maćka. W dalszej części wycieczki zwiedzamy okolice ratusza, młodzież, fotografuje się z psem Filutkiem, przechodzimy obok domu urodzenia Mikołaja Kopernika, wędrując wzdłuż starych murów docieramy do Krzywej Wieży. W tym miejscu przypomina mi się jedna z legend z mojego przebogatego zbioru opowieści z całej Polski, co jest jednym z moich hobby. Legenda dotyczy nazwy miasta. Otóż zdarzało się, że pobliska Wisła często podmywała mury Krzywej Wieży. Ta protestowała: „ Nie podmywaj mnie Wisło, bo runę”, na co rozzłoszczona w końcu biadoleniem wieży rzeka stwierdziła: „ To ruń!”.

Zmęczeni, ale szczęśliwi planujemy kolejne spotkania.

Brytyjski pisarz, filozof i filolog C. S. Lewis stwierdził: „ Przyjaźń rodzi się w momencie, gdy jedna osoba mówi do drugiej: Co? Ty też? Myślałem, że tylko ja”

Pozdrawiam serdecznie

BOGUSIA z Białej

Gdy się człowiek w otchłań choroby zanurza,

Gdy brakuje sił, kiedy płacze dusza,

Gdy bezradność powala, jak huragan ogromny

Wtedy trzeba Anioła o sercu niezłomnym

Anioła co rękę poda, wyciągnie z czarnej otchłani

Anioła z ludzką twarzą, z ludzkimi troskami.

Gdy spotkasz Go na swej drodze zrozumiesz.

Ja spotkałam

Dziękuję

ALEKSANDRA KOSIŃSKA

Rafale, jesteś osobą znaną w Związku Rodu Żółtowskich, bowiem związany jesteś od początku jego reaktywacji w 1992 roku. Przez wiele lat pełniłeś funkcję wiceprezesa, a od 2000 do 2012 roku prezesa ZRŻ, obecnie prezesa honorowego. Byłeś organizatorem i współorganizatorem wielu zjazdów i wycieczek. Dokumentowałeś kamerą kolejne zjazdy i nowo przybyłych członków. Jesteś autorem wielu artykułów do naszego Kwartalnika. Zawsze życzliwy, pogodny, serdeczny, przyjacielski i towarzyski. Przyznam, że nie bardzo wiedziałam, jakie pytania Tobie zadać, przecież prawie wszyscy Ciebie znamy! Pomyślałam jednak, że może nie do końca znamy….?

Kto Cię zaprosił we wrześniu 1992 roku na spotkanie założycielskie ZRŻ do Skierniewic i jakie emocje Wam wszystkim Żółtowskim towarzyszyły?

Zaprosił mnie mój brat św. pamięci Michał z Warszawy na spotkanie założycielskie stowarzyszenia rodziny Żółtowskich. Miała to być reaktywacja istniejącego do II wojny światowej Związku Rodu Żółtowskich z linii wielkopolskiej. Chętnie skorzystaliśmy z zaproszenia i z naszymi żonami Ewą i Stefanią pojechaliśmy do Skierniewic, by wraz z innymi Żółtowskimi uczestniczyć we mszy świętej za rodzinę w małym, starym kościółku św. Stanisława w Skierniewicach. Następnie udaliśmy się do domu Natalii i Zbigniewa Żółtowskich, organizatorów tego spotkania. Nikogo z bratem nie znaliśmy. Trochę czuliśmy się zagubieni wśród nieznanych nam osób. Ale nie trwało to długo!

Na czym polegał według Ciebie fenomen pierwszego spotkania? Twoje osobiste wrażenia?

Zbigniew rozpoczął spotkanie od propozycji, aby każdy się przedstawił i kilka słów powiedział o sobie i swoich korzeniach i najbliższej rodzinie. Fenomenem tego pierwszego spotkania było zapewne stworzenie przyjaznej atmosfery przez Natalię i Zbigniewa. Z początkowej ciszy w salonie zrobiło się gwarno, serdecznie i rodzinnie. Przybyli Żółtowscy z Białegostoku, Gliwic, Szczecina, Poznania, Płocka po Tarnobrzeg i Warszawę. Pokrótce stanowiliśmy jedną rodzinę. Padła propozycja reaktywacji Związku Rodu Żółtowskich. Pierwszym do wyboru tymczasowym prezesem związku został Andrzej Ludwik z Warszawy, prezesem honorowym Michał Ludwik z Lasek. To spotkanie było sukcesem organizatorów. Uczestniczyło nas ponad 30 osób, praktycznie wcześniej sobie nie znanych. Z rozmów z uczestnikami, odniosłem wrażenie, że ta organizacja jest potrzebna. Wielką rolę odegrali Zbigniew i Natalia. Użyczyli własnego domu na spotkania bądź co bądź w większości obcych ludzi, ugościli i przyjęli rolę sekretarzy, prowadzenia spraw organizacyjnych, administracyjnych i wszelkich innych na potrzeby nowego związku. Zbigniew był bardzo zaangażowany w jego reaktywację . Wyzwaniem były najważniejsze słowa, które padły na tym I Zjeździe Rodu. Słowa Michała z Lasek, przypomnieć trzeba, iż były to czasy rozpadu polityki, gospodarki, dosłownie wszystkiego – powiedział: „jeżeli dziś się wszyscy rozpadają to my się połączmy”. I tak się stało!

Pełniona przez trzy kadencje funkcja prezesa, to niezwykła odpowiedzialność i ciężka praca. Co było dla Ciebie największym priorytetem i wyzwaniem?

Może zacznę odpowiedź od końca pytania. Priorytetem na pewno było powielenie dążenia Zbigniewa do scalenia rodziny jako całości, bez względu na status społeczny, polityczny, wyznaniowy czy ekonomiczny. Nawiązania jak największych relacji, przyjaźni, stworzenia całości genealogii, w co bardzo zaangażował się Michał z Łodzi, jej aktualizacji, porządkowania i wnoszenia poprawek. Zbigniew odszedł za szybko. Stworzył cały rdzeń i podstawy do dalszej działalności i to było dla mnie wyzwaniem do kontynuacji jego dzieła. Miałem nawet z pierwszym prezesem Związku Rodu Żółtowskich Andrzejem Ludwikiem na temat podejścia do związku odrębne spojrzenie, które spowodowało pewne wyłączenie się gałęzi wielkopolskiej. Pozostały realizacje wyzwań. A było ich wiele. Moim największym wyzwaniem w związku było zapewnienie ciągłości wzajemnych relacji i poznawanie i zachęcanie innych nie zrzeszonych rodzin do uczestnictwa w zjazdach. Czasami poświęcałem ze Stefanią dużo czasu na znalezienie odpowiednich miejsc na spotkania. Wielu naszych członków było zaangażowanych w poszukiwania i organizowania miejsc na kolejne zjazdy. Bogusia z Białej organizowała i dalej to czyni, wspaniałe wycieczki. Było to moje i naszych członków wyzwanie do wspólnego działania i za to wszystkim dziękuję. Moje plany spełnili odpowiedzialni członkowie naszego Rodu. Powrócę teraz do początku pytania. Czy prezes ma odpowiedzialność i ciężką pracę? Odpowiedzialność tak, bo się czegoś podjął. Ale czy ciężką pracę? Odpowiem. Nie! To jest pasja, to jest poczucie chęci zrobienia czegoś dla wspólnego dobra. Nie odczuwałem ciężaru odpowiedzialności. Robiłem coś co mnie inspirowało, coś co dało innym radość i przyjemność i także, mnie też. Czy ciężko? Nie, naprawdę nie! Korespondencja między nami była wyjątkowo dobra. Sprawy administracyjne świetnie prowadzone były przez Natalię i Basię.

Co się Tobie udało, a co nie wyszło?

Wydawanie naszego Kwartalnika ZRŻ. To największy sukces wszystkich prezesów, zarządów i redaktorów. Udało mi się zorganizować trzy wyjazdy zagraniczne: do Wilna, Włoch i Watykanu (spotkanie z papieżem Janem Pawłem II ). Powstał także ciekawy zwyczaj, iż podczas uroczystej kolacji odbywała się licytacja przywiezionych przez uczestników zjazdu gadżetów. Było dużo wspólnej zabawy, śmiechu, przetargów i radości. Dofinansowały one nasze stowarzyszenie w dodatkowe środki pieniężne. Pomysłodawczynią licytacji była Stefania, która podarowała na ten cel swoje obrazy. Znajdują się one w kilku domach Żółtowskich. Myślę, że powinniśmy wrócić do tej radosnej i ciekawej zabawy. Nie udało się wydanie w Kwartalniku cyklu wspomnień o naszych matkach. Były i są to kobiety z innych rodów i rodzin, często herbowych. Kobiety po zamążpójściu przyjmowały nazwisko męża. Ich wkład w wychowanie kilku pokoleń Żółtowskich w duchu patriotycznym, wykształcenia, szacunku do pracy i innych ludzi jest bardzo duży. Nie powinniśmy o nich zapomnieć. Bez nich nie byłoby nas!

Który zjazd najmocniej zapadł Ci w pamięci?

Każdy zjazd pamiętam. Nie uczestniczyłem tylko na jednym zjeździe, który organizowała Kicia z Olsztyna, z uwagi na zły stan zdrowia Stefanii.

Sprawy związku są Tobie szczególnie bliskie. Jak widzisz w nim przyszłość młodego pokoleniu?

Ten problem poruszałem na ostatnim zebraniu zarządu w czerwcu 2023 roku. Czekam na dyskusje w tej sprawie wszystkich członków związku, nie tylko zarządu. Marzeniem moim jest, by młodzi sami o sobie zaczęli decydować, organizować spotkania po swojemu, przyjeżdżać z dziećmi, z rodzeństwem, kiedy chcą i tam gdzie chcą. My seniorzy dostosujemy się do nich. Kiedyś to oni przejmą po nas pałeczkę. Na nich bardzo liczę i wiem, że mimo zmieniającego się świata o rodzicach, dziadkach i przodkach, o naszym pokoleniu i naszej historii Rodu nie zapomną. Myślę, że związek będzie trwał dalej. Ufam w kontynuację, ufam, że będzie dobrze.

Za swoją pracę na rzecz naszego stowarzyszenia zostałeś uhonorowany decyzją Zarządu i Kapituły najwyższym wyróżnieniem ZRŻ medalem im. Michała Żółtowskiego z Czacza w 2018 roku. Czy to dla Ciebie ważne wyróżnienie?

Ważne, bardzo ważne! Nawet ważniejsze niż te wcześniejsze, które otrzymałem z harcerstwa, PCK czy Brązowy Krzyż Zasługi z rąk Prezydenta RP w Belwederze. Medal im. Michała Żółtowskiego z Czacza, to moja rzeczywista praca na rzecz dobra rodzinnego, za upamiętnienie roli Rodziny w całokształcie historii Polski. Michała znałem. Spotykałem się z nim poza zjazdami w Laskach na zebraniach zarządu, a także wielokrotnie korespondowaliśmy listownie i telefonicznie. Związek Rodu Żółtowskich był wydawcą jego książek w 2004 roku. Medal im. Michała z Czacza jest dla mnie bardzo ważną pamiątką naszych wspólnych działań na rzecz Rodziny.

Jesteś z wykształcenia magistrem farmacji i doktorem nauk medycznych. Byłeś właścicielem i kierownikiem wielu aptek w Polsce. Czy Polki i Polacy dbają o zdrowie?

Trudno mi się wypowiadać za blisko 37 milionów rodaków, pomimo mojej długoletniej pracy. Bez szczególnej analizy podzieliłbym ludzi na bagatelizujących zdrowie i hipochondryków. Nie dotyczy to oczywiście osób, których dopadło jakieś schorzenie.

Korzenie twojej rodziny.

Korzenie mojej rodziny w/g Genealogii Rodu Żółtowskich, poz.3.2.1.1 str.118 sięgają roku 1790. Dalej nie udało się św. pamięci Michałowi z Łodzi znaleźć przodków, a na pewno byli. Pamiętam mojego dziadka Albina, którego ojcem był Bazyli. Nawet byłem w posiadaniu sygnetu rodowego pradziadka Bazylego z jego inicjałami. Albin pochodził z licznej rodziny. Jego brat Edmund był na zjeździe Rodu Żółtowskich wraz z synami Andrzejem i Józefem z Popłacina w Soczewce. Dziadek miał trzech synów, Romualda, mojego ojca, Henryka i Stanisława. Bracia mojego ojca byli uczestnikami kilku zjazdów. Ojciec ukończył studia na Akademii Górniczo – Hutniczej w Krakowie o kierunku budownictwa lądowego i mostowego. Mama studiowała polonistykę.

Czy wspominasz lata dzieciństwa ?

Chyba tak jak każdy, a przynajmniej każdy z normalnej kochającej rodziny. Było zawsze ciepło, pogodnie i wesoło. Nie pamiętam żeby kiedyś padał deszcz, czy była zawieja, która ograniczała wyjście na podwórko, do zabawy. Rodzice na pewno mieli swoje problemy, a my dzieci nie doświadczyliśmy tego. Jak nas ubrali, tak byliśmy ubrani, co było na stole, to było. Wszystko było dobrze. Nie było marudzenia, żądań, fochów. Dzieciństwo było wspaniałe. Żaden okres w życiu już nie był taki beztroski. Był cudowny! Rodzice duży nacisk kładli na nasze wykształcenie i przyszłość. Wszędzie chodziliśmy razem, nawet na kawę do znajomych. Nie ograniczano nam kontaktów z dorosłymi. Nie wypraszano do drugiego pokoju, jak przychodzili dorośli znajomi. Takie podejście do dzieci dawało nam wszechstronny rozwój intelektualny, obyczajowy, kontaktowy, kulturalny. Ojciec mój przodował w przygotowaniu dzieci do późniejszego życia. To cudowny okres w życiu. Szkoda, że tak krótki… Wspomnę jeszcze, że dzieciństwo swoje zapamiętałem, mając w pamięci taki oto obrazek – stojąc przy oknie , czekając na powrót taty z pracy widzimy z braćmi, że ciągnie na sankach choinkę do domu. Choinka dotarła, a sanki podobno dał mu św. Mikołaj dla nas. I weź tu zapomnij o dzieciństwie.

Lata dziecięce szybko mijają, i trzeba pomyśleć o przyszłości.

Często przeprowadzaliśmy się i mieszkaliśmy tam, gdzie tata pracował. Tato też nie miał łatwo, bowiem miał swojego komunistycznego opiekuna. Pierwsze dwie klasy Szkoły Podstawowej rozpocząłem w Lipnie, kontynuowałem w Bydgoszczy, by dokończyć w Warszawie. Ukończyłem LO im. Adama Mickiewicza na Saskiej Kępie maturą w 1969 roku. Na Akademię Medyczną startowałem trzykrotnie. Konkurencja była duża. Dwa razy oblewałem egzamin z chemii. Za trzecim razem przeniosłem się na farmację i chyba za karę 5 lat studiowałem tę nieszczęsną chemię, ale dałem radę. Przez 5 lat studiów pracowałem w Pogotowiu Ratunkowym. Miałem dobrego zmiennika i w razie colocvium czy innych zaliczeń, zamienialiśmy się. Na 4. roku wzięliśmy ślub ze Stefanią. Przeniosła się z Augustowa do Warszawy. I cóż, zakończył się młodzieńczy okres.

Imię Stefania to…

To ciepło, słoneczne dni, domowy spokój, wzajemny szacunek i wzajemne zrozumienie, wybaczanie wspólnych błędów, wspólna radość, zabawa, wyjścia do znajomych, ogródek, wycieczki do lasu, na grzyby, na ryby ,cele do zrealizowania i radość z posiadania potomstwa.

Przedstaw nam swoich bliskich. Czym się zajmują? Gdzie mieszkają?

Rodzinę mam już nieliczną. Starszy Brat Michał (lekarz) zmarł w tym roku, a osiem lat młodszy brat Jacek pracuje i mieszka w Warszawie. Mam czwórkę dzieci: Romka, Olę, Anię i Tomka. Ola, jedna pozostała w Polsce, pracuje jako technik farmaceuta w aptece w Prudniku. Mieszka z mężem Mariuszem we własnym domu w Łące Prudnickiej. Bardzo ładna posesja z wielkim ogrodem nad górskim strumieniem. Ola ma jednego syna Olgierda, który jest już dorosły i pracuje jako informatyk. Pozostałe dzieci osiedliły się w USA. Synowie w stanie Illinois, a córka w Colorado. Romek z wykształcenia jest politologiem i dziennikarzem, jednak zajmuje się inną dziedziną. Od wielu lat ma własną firmę zakładającą ogrzewanie i chłodzenie w budynkach. Tomek po maturze wyjechał do Romka i jego żony Lidki na chrzciny ich córki Natalki. Tam został, ożenił się z Magdą i mają dwójkę dzieci Michała 9 lat i Wiktorię 6 lat . Dzieci chodzą do szkól amerykańskich i do szkół polskich. Tomasz prowadzi własną firmę stolarską, zajmującą się wyposażeniem pomieszczeń. Córka Ania skończyła w Polsce Wyższą Szkołę Psychologii Społecznej. Jest magistrem psychologii. Nostryfikowała dyplom w USA. Pracuje jednak w hotelarstwie. W Colorado jest menadżerem kilkunastu domów wypoczynkowych w wysokich partiach górskich. Mieszka na wysokości 4 tys. metrów i jest szczęśliwa. Nie założyła rodziny. Mówię, że moi bliscy, to niewielka rodzina. Sam jestem wdowcem od 16 lat. Mam za to bliską Rodzinę Żółtowskich i dobrze mi z tym już od 32 lat.

Jakie wartości starałeś się przekazać swoim dzieciom?

Takie same jakie przekazali mi moi rodzice. Miłość rodzinna najważniejsza, potem nauka i to wszechstronna, wielokierunkowa, rozwijanie pasji i zainteresowań. Kultura wyniesiona z domu wielopokoleniowego, zachowanie tradycji, życie według prostych 10. przykazań i szacunek do swego zawodu i do pracy, szacunek do innych osób i to pod każdym względem. Uczciwość do bólu, choć pokusy świata są różne. Ważną wartością jest język jakim się wyrażamy. Bez wulgaryzmów, bez prostactwa, chamstwa w z wypowiedziach, bez kpin i wyszydzania innych, mniej zdolnych, bez wywyższania się i pokazywania się lepszym. Zawsze uczyłem dzieci szacunku do innych. Nie wiesz kiedy i za jaki czas, ale karma zawsze wróci do ciebie.

Często zmieniałeś miejsca zamieszkania, ale najważniejszym miejscem na ziemi jest…?

Tak, często zmieniałem. Przyczyny były zawsze ekonomiczne. Chcąc lepszego życia dla siebie i dla rodziny ciągle się kształciłem. Trzy lata po studiach zrobiłem pierwszy stopień specjalizacji. Pracowałem w wiejskiej aptece ale czułem się zapuszkowany. Zaproponowano mi wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Farmaceutycznego w Ciechanowie ds. gospodarki lekami. Przyjąłem, choć byłem świadom dodatkowej pracy i nieobecności w domu. Nie miałem za to limitu na paliwo, choć wszyscy mieli na nie kartki. Takie były kartkowe czasy, choć partia robiła mi stale kłopoty, bo nie byłem ich. W końcu udało nam się ze Stefanią i dziećmi osiedlić w Korycinie. Zbudowaliśmy własny dom.

Korycin, to najważniejsze miejsce w moim życiu. Duży dom, własna apteka. Tutaj dzieci ukończyły szkoły. Zmieniałem kolejne miejsca zamieszkania po śmierci Stefanii, także z przyczyn ekonomicznych. Wyjechałem na Pomorze Zachodnie, gdyż tam były wyższe zarobki niż na Podlasiu. Z Grecji, gdzie wcześniej mieszkała, wróciła moja córka Ola z mężem do Polski. Znalazła pracę w nowo otwieranej aptece w Głuchołazach, ale nie było kierownika, więc dla córki porzuciłem Wyspę Wolin i przyjechałem do Głuchołaz, zapewne już na stałe. Zostawiłem w Korycinie drugi stopień specjalizacji, doktorat w Białymstoku, wszelkie znajomości, miłe wspomnienia i dobrych przyjaznych ludzi. Tak wygląda moja tułaczka. Może przykra, ale była konieczna .

Które wspomnienia sprawiają Tobie szczególną przyjemność?

Te z młodości. Lata licealne i studenckie, bez zmartwień i problemów, jeszcze pod okiem rodziców i z ich finansowaniem. Lasy i jeziora które zmieniają się o każdej porze roku, a zimą można poszaleć na łyżwach. Tak było za moich czasów młodości. Dziś już jest bardziej niebezpiecznie, z uwagi na zmiany klimatyczne. Łowię ryby od 57 lat. Obecnie już rzadziej. Lasy o każdej porze roku są przepiękne. Góry ładne, ale z daleka. Nie lubię wchodzenia pod górę i schodzenia z niej. Podziwiam naszego prezesa Mariusza i jego córkę Anię. To łaziki górskie. Ja jednak – woda stojąca, jeziora, łódka, kajak, wędka i to mi sprawia szczególną przyjemność.

Zapewne zapamiętałeś jakąś niesamowitą przygodę.

Życie, to jedna wielka przygoda… ! Nie oceniam swego życia w kategorii przygód, nie dzielę na lepsze, gorsze, ciekawsze czy mniej ciekawe. Wszystkie musiały być przeżyte, zaczęte i ukończone. Przygoda życia, to przygoda z ludźmi. Jedni postrzegają ciebie tak, inni odwrotnie, są życzliwi lub nie. Ważne, by patrzeć na to jak na przygodę i dalej żyć i nie czynić nikomu krzywdy. To najważniejsza przygoda i dewiza życia.

Czym się interesujesz? Jakie masz hobby?

Tak ogólnie interesuje się nauką i stałym pogłębianiem wiedzy. Nawet codziennie czytam odwrotną stronę z kartki kalendarza i dowiaduję się rzeczy, o których nie miałem pojęcia. Wiedza jest dla mnie bardzo ważna i to w każdej dziedzinie. Lubię kucharzyć, robić przetwory na zimę i mieć porządek w domu. Nie znoszę bałaganiarstwa i obojętności. Nie lubię lenistwa, bezradności i prostackich wypowiedzi z wulgaryzmami łamiącymi nasz kochany polski język. Znaczki pocztowe zbieram od dziecka, lampy naftowe, łowiłem ryby, zbierałem grzyby, ale już do tego nie wrócę.

Co Cię złości, drażni, irytuje?

Jak już mówiłem, prostactwo, brak wychowania i ogłady, kaleczenie naszej mowy, ślizganie się na dorobku innych ludzi, cwaniactwo i złodziejstwo. Prostactwo, to nie ludzie prości, a prostacy. Ludzie prości są często ludźmi godnymi poszanowania, na ogół zdolni i przyzwoici i ogólnie szanowani. Prostacy, nawet z dyplomem godni pożałowania. Także złodziejstwo, czyli łatwy zysk. Nie ważne jest, czy łupem jest pudełko zapałek, pieniądz czy skradziona kobieta.

Z czego jesteś dumny?

Jestem dumny z moich dzieci, które bardzo kocham. A duma moja wcale nie jest oparta na tezie, że to moje dzieci. Żyję na co dzień ich życiem, interesuję się ich kłopotami i radościami. Codziennie są ze mną, choć daleko za wodą. Jak jest im dobrze, to duma mnie rozpiera i serce inaczej stuka. To moja duma! Najważniejsza! Dumny jestem też z mojej szerokiej Rodziny związkowej. Pamiętają o mnie, by na kolejnych zjazdach było miejsce dla mnie niepełnosprawnego. Bardzo im za to dziękuję!

Jakie słowo określa Rafała Żółtowskiego?

Pierwsze to jest imię

Drugie to nazwisko.

O czym marzy Rafał?

Marzenia dotyczą na ogół ludzi młodych. Mam wszystko co chcę i oby się nic nie pogorszyło!

Dziękuję za ciekawą rozmowę i życzę Tobie Rafale w imieniu wszystkich Żółtowskich zdrowia i kontynuacji swoich pasji.

ELŻBIETA Żółtowska z Kutna