Zygmunt Krasiński,
Zbigniewowi na pożegnanie
Świat ten cmentarzem z łez, z krwi i błota, Świat ten, jak wieczna każdemu Golgota! Darmo się duch miota, Kiedy ból zrani; Na burze żywota Nie ma przystani! Los z nas szydzi w każdej chwili; Dzielnych strąca do otchłani – Giną święci, Sina mili – Żyją niecierpliwi! Wszystko się płacze – i nierozgmatwane. Śmierć w pobliżu – a w oddali Gdzieś na wieków późnej fali ZMARTWYCHWSTANIE
Dodaj komentarz