Wybitny wojskowy. W 1794 r. w czasie Powstania Kościuszkowskiego walczył pod Warszawą i Radoszycami. Wstąpił do Legionów w stopniu porucznika artylerii pieszej w 1797 r. W tym też roku został awansowany do stopnia kapitana 3. batalionu piechoty. Po utworzeniu Księstwa Warszawskiego mianowano go pułkownikiem 3. pułku piechoty. Wyróżnił się odwagą i bohaterstwem w bitwach pod Raszynem w dniu 9 kwietnia 1809 r. i przy zdobyciu Sandomierza, gdzie został ciężko ranny. Został wówczas niebezpiecznie postrzelony. W dniu 11 grudnia 1811 r. otrzymał awans na stopień generała brygady. Niedługo później. bo 3 marca 1812 r., został dowódcą 1. brygady, 17. dywizji. Uczestniczył w wyprawie na Rosję u boku Napoleona. Walczył pod Bobrzyńskiem, Bobrem, Borysowem oraz nad Berezyną. W czasie odwrotu w bitwie pod Lipskiem został ranny. Rana zadana kartaczem naruszyła bok Edwardowi Żółtowskiemu.
Po upadku Napoleona nie zaprzestał kariery zawodowej. Wstąpił do armii, utworzonej po Kongresie Wiedeńskim (1815), Królestwa Kongresowego. W 1826 r. został generałem dywizji. Mianowano go też wkrótce komendantem twierdzy w Zamościu. Po wybuchu Powstania Listopadowego staje po stronie Niepodległości. Rząd Narodowy i niepodległa władza wojskowa poleciły mu zorganizować armię narodową w województwie lubelskim.
Wielokrotnie wspominany w Trzy po trzy przez Aleksandra Fredrę.
oprac. B.W. na podstawie materiałów dostarczonych przez Wojciecha Żółtowskiego.
Dodaj komentarz