Autor: jmzolt1

Relacja z XX Zjazdu napisana do kwartalnika nr 63 przez Bogusię z Białej, zatytułowana była „JUBILEUSZ JAK Z BAJKI”. Tak też było. Zjazd przygotowany był znakomicie, do czego przyczyniło się wiele osób, a nad wszystkimi pomysłami czuwał Prezes Rafał. Powstała wspaniała wystawa fotograficzna, na zdjęciach odnajdowały się osoby uczestniczące w naszych dwudziestoletnich spotkaniach. Przygotowanie wystawy nie było łatwą sprawą, bowiem wyszukiwanie zdjęć z dwudziestu lat i opisanie osób będących na nich, to mrówcza praca. Do tak perfekcyjnego Zjazdu przyczyniło się wiele osób. Prezes Rafał z Korycina czuwał nad wszystkim, aby nic nie umknęło uwadze.
Mieszkaliśmy w hotelu „Dębowa Góra” nad jeziorem, na terenie Gostynińsko-Włocławskiego Parku Krajoznawczego. W środę, pierwszego dnia pobytu przyjechali prawie wszyscy uczestnicy Zjazdu.
W czwartkowy pogodny dzień Bożego Ciała udaliśmy się do kościółka w Łącku. Po procesji poszliśmy do znanej stadniny ogierów, co niewątpliwie bardzo ucieszyło naszą rodową miłośniczkę koni, Agnieszkę z Wrocławia.
Czwartek, to tradycyjnie dzień na zebranie ogólne w czasie którego podejmowane są ważne decyzje naszego Związku. Dyskutujemy nad interesującymi nas tematami. Bożena Wanda, promuje książkę „Żółtowscy z Godurowa”. Na sali jest obecna autorka, Izabela Broszkowska z domu Żółtowska.
Jest już piątek i wyruszamy na wycieczkę. Mochowo – tutaj znajduje się gimnazjum imienia generała Edwarda Żółtowskiego, urodzonego 18.03.1775 r. O tej historycznej postaci usłyszeliśmy dużo ciekawych informacji.
Oglądamy pobliski kościół pod wezwaniem św. Marcina, który ma ciekawą historię i architekturę. Zatrzymujemy się na chwilę, koło przydrożnego znaku drogowego „Żółtowo”. Te ziemie nadał książę mazowiecki Ziemowit naszym przodkom w XV wieku. Niestety nikt o nazwisku Żółtowski tu nie mieszka. Następnym przystankiem był Skansen Wsi Mazowieckiej w Sierpcu. Ta zaimprowizowana wioska z młynem wodnym, karczmą i zagrodami z Mazowsza, tworzyła sielską atmosferę. Okolica skansenu bardzo nam się podobała, zwłaszcza, że odbyliśmy jeszcze przejażdżkę wozami zaprzężonymi w konie.

W sobotę udajemy się na mszę św. za Ród Żółtowskich do Katedry Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.
Podczas uroczystej kolacji następuje wręczenie medali imienia Michała Żółtowskiego z Lasek. To zaszczytne uhonorowanie otrzymali: Andrzej Ludwik z Warszawy, i pośmiertnie Zbigniew ze Skierniewic i Michał z Łodzi. Wręczane były także medale honorowe wraz z dyplomami i medale pamiątkowe.
Było bardzo uroczyście, u wielu było widać wzruszenie.
Rozpoczęła się uroczysta kolacja i tańce. A w niedzielny poranek czas na pożegnania.
Zobaczymy się za rok.

Ciechocinek kojarzy się z tężniami, solankami i uzdrowiskami. Jesteśmy zakwaterowani w centrum miasta w hotelu Pałac Targon.
W tym roku obecność uczestników Zjazdu jest szczególnie ważna, gdyż jest to Zjazd sprawozdawczo-wyborczy. Obecny Prezes Rafał podsumował swoją działalność i zgodnie z obowiązującym regulaminem ustępuje z funkcji prezesa po czterech latach działalności. Po głosowaniu prezesem zostaje Mariusz ze Sztumu.
Poprzez głosowanie zostaje zmniejszona liczba członków zarządu do dziewięciu osób. Przedstawieni zostają wybrani członkowie zarządu.

Odczytano pozdrowienia od osób niemogących przyjechać na Zjazd. To miło, że duchem są z nami. Następnie przedstawiają się nowo przybyłe osoby, które zostały serdecznie powitane. Jedziemy na wycieczkę do Bydgoszczy. Musimy zdążyć wrócić na transmisję otwarcia Euro 2012 i meczu Polska-Grecja. Spóźnienia kibice nie wybaczyli by!
Po drodze zatrzymujemy się w Ostromecku w zespole pałacowo-parkowym. Stuletni park i dwa pałace robią na nas wrażenie. Przewodnik wycieczki pan Wojciech, bardzo ciekawie opowiada historię dotyczącą budowy i rozbudowy pałaców.
Wjeżdżamy do Bydgoszczy, miasta ze specyficznym klimatem. Czterystutysięczne miasto położone jest z dala od dużych zakładów przemysłowych, w pobliżu cudownych Borów Tucholskich. Bydgoszcz ma wiele perełek architektonicznych. Kościół pod wezwaniem świętych Marcina i Mikołaja, gmach Opery Novej i Spichlerze nad Brdą. To miasto zwiedzającym kojarzy się także z zawieszoną na linie rzeźbą linoskoczka, przechodzącego przez rzekę.
Czas wracać do Ciechocinka, bo kibice piłkarscy zaczynają się niepokoić. Z tego też powodu uroczysta kolacja rozpoczyna się nieco później. Finał meczu, to remis 1:1.
Na uroczystą kolację otrzymujemy od pana Krzysztofa ogromny chleb z herbem i pyszny tort. Pyszności te powstały w Jego zakładzie. Drugą niespodzianką był Wiesław z Chicago, który wkroczył na salę w stroju z egzotycznej podróży i teraz fotografował się z wieloma osobami, było bardzo zabawnie.
W czasie sobotniej mszy św. za Ród Żółtowskich ksiądz proboszcz powiedział dużo pięknych, wzruszających słów o tak zacnym rodzie.
A wieczorem, a wieczorem organizujemy ognisko, pieczone kiełbaski i pogaduchy, jak to przy ognisku.
Niedziela, to nic, że się rozstajemy, to tylko na chwilkę – na rok.

Do Szaflar, miejsca położonego u stóp Tatr przyjechało sporo osób, zważywszy, że niektórzy mieli daleko. W czwartkowe święto Bożego Ciała mieliśmy okazję podziwiać, pięknie, kolorowo, ubrane w góralskie stroje osoby idące w procesji. Dzieci także ubrane były w regionalne, odświętne stroje. Haftowane koszule, kwieciste spódniczki, wyszywane koralami i cekinami gorsety, spodnie z parzenicami. W pewnym momencie zobaczyliśmy znajome dwie twarze, ubrane także w góralskie stroje. Te piękne góralki, to Mirella z córką Martą. Jak udało im się zdobyć stroje? Niespodzianka fantastyczna.
Po południu zebranie członków Związku. Zbliża się dwudziestopięciolecie powstania naszego Związku, dlatego zaczynamy zastanawiać się, jak długo będziemy trwać. Dyskutowaliśmy nad sposobami zachęcenia młodzieży do współpracy na rzecz Związku. Wiemy jedno, będziemy nadal pracować tak, abyśmy trwali następne dziesięciolecia.
Na spotkanie zaproszony był pan Jarosław, historyk-pasjonat, który w zajmujący sposób opowiadał o historii Szaflar i okolic.
O poranku w piątek udajemy się na mszę św. w intencji Rodu Żółtowskich, polecając Bogu nasze rodzinne prośby o łaski i opiekę.
Na Zjazd udało się przyjechać Wiesławowi z Chicago i już wiemy, że przygotował dla nas niespodziankę. Jedziemy autokarem zamówionym przez Wiesława do Limanowej, gdzie mieści się Jego firma „Gold Drop”. Oprowadza nas opowiadając o działalności firmy i zawodowych sukcesach.
Z Limanowej udajemy się do Pasierbca, Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Jest tam Droga Krzyżowa, którą stworzył miejscowy proboszcz, pozyskując hojność sponsorów – jednym z nich jest Wiesław. Zaproszono nas do Domu Pielgrzyma, mogliśmy odpocząć i posilić się.
To nie koniec niespodzianek Wiesława. Przy kolacji, przygrywała nam do tańca góralska kapela.

Kolacja przygotowana z pysznych mięs, także sponsorowana przez Wiesława. Byliśmy bardzo miło zaskoczeni, przy tańcach góralskich i wspaniałym jedzeniu zabawa była „pyszna”.
Następnego dnia rano wyjeżdżamy do Krakowa. Po dotarciu na miejsce musieliśmy dopełnić formalności na wejście do komnat królewskich.
Myślę, że każdy z nas choć raz był w Krakowie i zwiedzał komnaty królewskie. O cudach tam oglądanych, można pisać nieskończenie, Bogusia, w kwartalniku nr 74,75 opisała je bardzo szczegółowo.

W powrotnej drodze do ośrodka, Mariusz urządził nam quiz. I tak rozbawieni, ale i zmęczeni, całodzienną wyprawą, pełną wrażeń, jesteśmy na miejscu. Mamy jednak siłę, by spotkać się przy ognisku. Jest miło, bo możemy spokojnie porozmawiać, a jeśli ktoś lubi piosenki harcerskie, to nie ma problemu. To był cudowny dzień.
W niedzielę, niestety rozjeżdżamy się do domów, przy pożegnaniach umawiamy się na następny zjazd.

Ośrodek „Żagiel”, znajduje się w Pieczyskach nad Zalewem Koronowskim. Ośrodek, który wynaleźli, sprawdzili i zarezerwowali, to Mariusz ze Sztumu i Kalina z Torunia – okazał się doskonały. Personel uprzejmy i troskliwy, reagujący na każde nasze życzenie.
W kwartalniku Nr 70,71 napisany przez Bogusię tekst ze Zjazdu „Spotkanie w Felix VVallis” miał podtytuł: „Naród, który nie zna swojej przeszłości, umiera i nie ma przyszłości”. Bardzo trafne porównanie skierowane do Nas, do naszego Związku. Tworzymy przez trzydzieści lat naszą historię, bo przez te długie lata nawiązaliśmy przyjaźnie, interesujemy się naszymi rodzinami, radujemy się gdy jest dobrze i smucimy, kiedy dotyka kogoś z nas zmartwienie czy nieszczęście. Posiadamy ogromną ilość zdjęć ze Zjazdów, mamy dużo nagranych filmów, wydaliśmy genealogię Rodu Żółtowskich, wydajemy kwartalniki Związku Rodu Żółtowskich. Tak, to z całą pewnością jest historia.
Większość z nas przyjechała w środę, pozostali następnego dnia. W święto „Bożego Ciała”, udaliśmy się do Koronowa na procesję.

W czwartkowe popołudnie tradycyjnie zbieramy się na zebraniu. Na początku, minutą ciszy uczciliśmy pamięć Mieczysława ze Szczecina, który zmarł w listopadzie ubiegłego roku. Był bardzo zaangażowany w sprawy Związku, pełnił wiele lat funkcję członka zarządu. Bardzo lubił tańczyć i czynił to po mistrzowsku, panie z którymi tańczył, były zachwycone.
Na zebraniu poruszone były sprawy interesujące nas – członków Związku, a potem przedstawiali się nowo przybyłe osoby. Wieczór upływał nam mile, gdy nagle dotarła do nas straszna wiadomość o tragicznej śmierci w wypadku, wnuczka Irenki , trzynastoletniego Jerzyka Masny. Zrobiło się cicho i smutno.
W tym roku zamiast wycieczki autokarowej pływaliśmy dwoma stateczkami po Jeziorze Koronowskim, w którym była tak czysta woda, że można było wypatrzyć bobry. Rejs był wspaniałym pomysłem. Po południu organizowaliśmy sobie czas indywidualnie. Jedni pojechali rowerami na wycieczkę, inni poszli na spacer, można było przepłynąć zalew promem albo łowić ryby.
W piątkowy wieczór, uroczysta kolacja, z ogromnym bochnem chleba z herbem. Pan Krzysztof, już tradycyjnie każdego roku przywozi nam tak wspaniały „symbol” , ozdabiający stół na uroczystej kolacji. Chleb ten, zawsze pokrojony jest przez prezesa Mariusza.
Zaplanowana sobotnia msza św. za Ród Żółtowskich odbyła się w kościele Wniebowzięcia NMP. Po mszy zapraszamy księdza prałata do wspólnego zdjęcia przed kościołem. Mamy tych tradycji już sporo z pobytów na Zjazdach i jednym z nich są wspólne zdjęcia przed kościołem.
Wieczorem urządzono dla nas grilla, to też staje się tradycją. Przy grillu jest czas, aby jeszcze pobyć z sobą razem.
Nadszedł dzień wyjazdu, więc pakujemy walizki i przy odgłosach klaksonów odjeżdżamy.
Do zobaczenia.